CORNETA CHINA, DE LA VULCANIZADORA
Unha corneta soa e convoca unha historia que o Caribe case esqueceu. Corneta china é un documental experimental rodado en 16 mm que explora a memoria da migración chinesa no Caribe colombiano: os traballadores chineses que chegaron ao istmo de Panamá baixo contratos de escravitude, a súa posterior fuga e asentamento en Santa Marta e Barranquilla e a pegada invisible que deixaron na identidade da rexión. A través de arquivo fotográfico e histórico, testemuños orais e unha experimentación sonora onde a corneta é o fío condutor, o filme percorre tres movementos (a viaxe inicial, a chegada e o carnaval) para contar a historia de presenzas que se fundiron na cultura caribeña sen deixar rastro visible, permeando inevitablemente na historia do que é hoxe Colombia. 

La Vulcanizadora é o estudio creado por María Rojas Arias e Andrés Jurado, onde o cinema, a arte e os arquivos exploran a memoria, a resistencia e as formas expandidas e diversas a través do cinema. Recoñece os legados culturais de África, Asia e outras latitudes, establecendo conexións que se estenden cara ao Caribe, a Amazonia e a Orinoquía. La Vulcanizadora está inspirada nos obradoiros situados en territorios inéditos dedicados a reparar e fortalecer os materiais obtidos do zume dunha árbore. 

AUREOLA INFINITA, DE ANA CÍSCAR E RUBÉN MARÍN
Aureola infinita é unha película en proceso filmada integramente en 16 mm mediante o procedemento de fotograma a fotograma. O filme artéllase a partir dun conxunto de imaxes científicas e técnicas —fotografías de eclipses de finais do século XIX e principios do XX, exemplares de fauna e flora exhibidos en museos de historia natural ou grupos de espectadores a observaren eclipses e a aluaxe do Apolo 11— que operan como ferramentas que contribuíron historicamente a configurar modos específicos de ver, clasificar e comprender o real. A través da recorrencia de motivos como a eclipse, a observación colectiva ou os dispositivos de mediación óptica, Aureola infinita explora como as imaxes non só rexistran o mundo, senón que tamén o organizan e o fan visible, de xeito que abren un espazo en que a súa aparente evidencia se creba e dá lugar a novas formas de percepción e sentido. 

Rubén Marín é un creador audiovisual, investigador e docente. O seu traballo sitúase no cruzamento entre o cinema experimental e a arte contemporánea e céntrase nas formas híbridas da imaxe en movemento, con especial atención ás súas condicións de produción, os seus modos de articulación e os dispositivos que as fan posibles. A súa práctica artística desenvólvese arredor da imaxe en movemento —cinema e vídeo—, así como da fotografía, a instalación e a arte de acción. 

Ana Císcar é artista visual e docente no Departamento de Pintura da Universitat Politècnica de València (UPV). A súa práctica sitúase no ámbito da pintura contemporánea e céntrase na imaxe e no seu potencial narrativo, explorando a tensión entre a fotografía documental e a condición interpretativa e construída da pintura. A partir de imaxes de arquivo e prensa, emprega estratexias de montaxe, borrado e recomposición que cuestionan as políticas da visualidade e xeran lecturas abertas. 

LUZ DERRAMADA, DE GONZALO MANCHÓN
Exploración da relación entre o medio fílmico e o tempo mediante a filmación con manivela en 16 mm, que permite que sexa a man a que determina que fragmento temporal queda condensado na imaxe. A fronteira entre a luz e o corpo, a man a liberarse da máquina ata atopar os límites corporais da exposición. Un proceso que, lonxe de buscar replicar o «movemento real» da cámara, parte da idea de pór de manifesto a condensación do tempo mediante a dimensión pictórica do cinema. 

Gonzalo Manchón nace en Valladolid en 1999. Tras estudar o Grao en Historia da Arte (Universidad Complutense de Madrid) e o Grao en Cinematografía (TAI, Madrid), actualmente atópase cursando o MÁSTER.LAV (LAV, Madrid). A súa práctica oriéntase á procura das especificidades que pode ofrecer o medio fílmico, con especial interese pola manipulación técnica dos soportes materiais que o fan posible e as implicacións que isto ten na obra. 

ASSAIG_D’APROXIMACIO A ARA O MAI, DE CARLOS BAIXAULI
Assaig_d’aproximacio a Ara o Mai é un cinema-ensaio político que reflexiona verbo da identidade valenciana (orixe, lingua e autodeterminación) a través da denuncia dos atentados terroristas de extrema dereita durante a transición democrática ata se alcanzar o Estatuto de autonomía (1975-1982). Esta obra, a medio camiño entre unha Chinoise do «Levante» e unha Hora de los hornos valencianos, busca dar resposta á seguinte pregunta: que quere dicir iso de «valenciano»? 

Carlos Baixauli é un [cineasta] pirómano. Nos últimos anos alcanzou a queimar tres oliveiras, unha palmeira e preto de seiscentos metros de película en distintos formatos. Traballa como docente na Universidad Camilo José Cela e é coordinador do Archivo Val del Omar.